Το θέμα της ανάδρομης ύπνωσης είναι αρκετά ακανθώδες καθ’ ότι έχει χρησιμοποιηθεί εκτός από τους ειδικευμένους επιστήμονες και από επιτήδειους τσαρλατάνους ή ακόμη και από αποπροσανατολισμένους θεραπευτές κατά κόρον . Όμως, ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Τι ακριβώς είναι η ανάδρομη ύπνωση; Ανάδρομη ύπνωση, ή καλύτερα η αναδρομή μέσω ύπνωσης όπως είναι ο σωστός όρος, είναι η διαδικασία κατά την οποία ο υπνωτιζόμενος καλείται από τον υπνωτιστή να «ξαναζήσει», και όχι απλά να θυμηθεί και να διηγηθεί, γεγονότα του παρελθόντος, πραγματικά ή φανταστικά.

Η ανάδρομη ύπνωση χρησιμοποιείται ενισχυτικά από κάποιους ψυχολόγους για τη θεραπεία συγκεκριμένων ψυχικών παθήσεων. Ο ασθενής καλείται να ξαναζήσει (κάτω από την εποπτεία του ειδικού θεραπευτή) μια δραματική εμπειρία που του δημιούργησε πρόβλημα και ο θεραπευτής αναλύει και καθοδηγεί τις αντιδράσεις του έτσι ώστε να ξεπεράσει το σοκ. Η τακτική αυτή χρησιμοποιήθηκε αρκετά κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκοσμίου πολέμου κι αργότερα από τον Χάντφιλντο οποίος την ονόμασε και «υπνοανάλυση».

Κάποιοι άλλοι προχώρησαν ακόμη παραπέρα και ζήτησαν από τα υποκείμενα της ύπνωσης να θυμηθούν ακόμη περισσότερα, σε χρόνους μακρύτερους από την ημερομηνία γέννησής τους.

Έτσι στα μέσα του εικοστού αιώνα ξεκίνησε μια φιλολογία «ενθύμησης ζωών πριν την τωρινή» βουτηγμένη μέχρι το λαιμό στη μεταφυσική η οποία τράβηξε μαζί της και την ύπνωση που μόλις είχε αρχίσει να αποκτά την επιστημονική αξιοπρέπεια που της αξίζει. Σήμερα οι περισσότεροι άνθρωποι γνωρίζουν την ύπνωση μέσα από τα σώου της τηλεόρασης και τα δεκάδες βιβλία μεταφυσικής που αναφέρονται στον υπνωτισμό και κυρίως στην αναδρομή σε «προηγούμενες» ζωές.

Ο γράφων έκρινε σωστό να διαχωρίσει τις δύο μεθόδους καθώς η μεν πρώτη (η αναδρομή μέσω ύπνωσης) είναι μια καθαρά επιστημονική μέθοδος κατά την οποία ο υπνωτιζόμενος «ξαναζεί» με τη φαντασία του (προσοχή στον όρο «με τη φαντασία του») κάτι που έχει ζήσει (ή που δεν έχει ζήσει αλλά του το υποβάλλει ο υπνωτιστής) ενώ η δεύτερη (η αναδρομή σε «προηγούμενες ζωές») δεν έχει αποδειχθεί επιστημονικά. Βέβαια αιωρούνται διάφορες φήμες όπως ότι μια γυναίκα διηγήθηκε πως ήταν η Μπλανς Ντυμπουά που πέθανε το 1789 από πανούκλα και κάποιοι το ψάξανε και όντως το 1789 είχε πεθάνει στην ίδια πόλη μια Μπλανς Ντυμπουά από πανούκλα. Αυτά όπως καταλαβαίνει και ο πιο εύπιστος αναγνώστης είναι αναπόδεικτες αοριστίες. «Κάποιος, κάπου, κάποτε, κάτι, κάπως έκανε». Σε αυτό το βιβλίο φυσικά δεν πρόκειται να διαβάσετε τίποτα τέτοιο.

ΜΑΘΕΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΟ ΘΕΜΑ...